
Do wieku XIX tereny zieleni — poza ogrodami użytkowymi — służyły przede wszystkim do celów reprezentacyjnych dla ówczesnego możnowładztwa, które rozporządzało potrzebnym terenem, znacznymi środkami materialnymi i dostępnymi wówczas środkami technicznymi. Zmiany i różnice występujące w stylu oraz specyfika architektury różnych krajów w poszczególnych epokach są tylko odbiciem odrębności warunków rozwojowych, stopnia rozwoju nauki, sztuki itp. Wiek XIX i początek XX to okres burzliwego rozwoju kapitalizmu oraz związanego z nim rozwoju gęsto zaludnionych miast. Okres ten charakteryzuje niszczycielska działalność ludzka w stosunku do przyrody, a także brak kontrolowanej, racjonalnej gospodarki zasobami przyrody. Nie przemyślany, nie liczący się z warunkami bytowania ludności, oparty na egoistycznych przesłankach ruch budowlany, wycinanie lasów i odwadnianie terenu przyczyniły się w dużym stopniu do dewastowania otwartego krajobrazu. W wyniku tej działalności powstawały całe dzielnice albo nawet całe miasta źle zbudowane, z okaleczonym krajobrazem otaczającym.Stan taki wywołał właściwą reakcję wśród wielu lekarzy i higienistów pracujących społecznie, którzy zwrócili uwagę na wzrost zachorowań w gęsto zabudowanych, pazbawionych zieleni dzielnicach miast. Dzięki ich działalności zagadnienie terenów zieleni w organizmie miejskim nabrało biologicznospołecznego znaczenia.Znaczenie terenów zieleni rozpatrywać będziemy pod względem: 1) zdrowotnym i biologicznym, 2) społecznym, psychicznym i wychowawczym, 3) estetycznym, 4) gospodarczym i wreszcie 5) pod względem ich roli w kształtowaniu krajobrazu otwartego.