Tereny zielone

Tereny zielone - Wyznaczanie wysokości na gruncie

Nanoszenie punktów wysokościowych poprzedza naniesienie planu poziomego. Często punkty wysokościowe pokrywać się będą z naniesionemi punktami planu poziomego.Podobnie jak każda czynność, nanoszenie punktów wysokościowych na terenie wymaga pewnej organizacji pracy.Za pomocą niwelatora wyznaczamy główne punkty na małym terenie i oznaczamy je wyraźnie w terenie kołkami. Ważniejsze punkty ozna­czamy trwale, zakopując w danym miejscu np. rurkę gazową. Punkty główne muszą być dokładnie opisane na planie, aby zawsze można je było bez trudności odnaleźć.Następnie, również niwelatorem, oznaczamy punkty wysokościowe na części terenu objętej najbliższym etapem robót ziemnych. Punkty te należy wyraźnie oznakować, zwracając uwagę wszystkim zatrudnionym na skutki zniszczenia tego oznakowania.Zagęszczenie tych punktów powinno być takie, aby można było bez przeszkód wyznaczyć punkty pośrednie za pomocą krzyżów niwela­cyjnych.Do nanoszenia projektowanych wysokości na teren musimy przygo­tować następujący sprzęt i materiały:paliki niwelacyjne, grub. ok 3 X 4 cm, dług. 30—40 cm, ucięte na jednym końcu prostopadle piłką, na drugim ostro zaciosane;paliki „świadki" długości ok. 60 cm, z jednej strony na końcu ostrugane dla umieszczenia objaśniających napisów. Na dolnym końcu także ostrugane;garnitur krzyżów niwelacyjnych składa się z 3 krzyżów drewnia­nych, z czego 2 krzyże, tzw. pojedyncze, i jeden podwójny, tzn. o po­dwójnej szerokości poprzeczki. Wysokość deski pionowej jest u wszyst­kich krzyżów jednakowa, a jej dolny koniec okuty. Poprzeczki krzyżów pojedynczych malowane są jednym kolorem ciemnym, na czerwono lub czarno. Poprzeczka krzyża podwójnego pomalowana jest dwoma kolo­rami. Dolna połowa, której szerokość równa jest szerokości poprzeczki krzyża pojedynczego, malowana jest na biało, górna połowa odpowiednio ciemnym kolorem (czerwonym lub czarnym);łata długości 4—6 m, szerokości 12—14 cm, o jednolitej szerokości i równej linii;poziomnica;siekierka;piłka;tyczki miernicze;węgielnica;taśma pomiarowa stalowa lub parciana;miękki ołówek ciesielski;sznur.

Wstęp
Termin „tereny zieleni'' („tereny zielone") jest terminem nowym, zarówno pod względem brzmienia, jak i treści, dlatego też w odniesieniu do ubiegłych stuleci używać będziemy dla naszych zagadnień terminów takich, jak ogrodnictwo ozdobne czy sztuka ogrodnicza, jako najbardziej odpowiadających działowi ogrodnictwa, zajmującemu się w minionych czasach kształtowaniem ogrodów nieużytkowych.Nie można jednak zagadnień ogrodnictwa użytkowego całkowicie oddzielać od zagadnień zieleni. Niejednokrotnie zagadnienia te wiążą się ze sobą i zazębiają bardzo silnie, jak to zobaczymy w dalszym ciągu przeglądu historycznego.Zanim przejdziemy do omawiania zarysu historii ogrodów, wypada zastanowić się, jakie były przyczyny skłaniające człowieka do tworzenia ogrodów ozdobnych.Oto one:a) zwyczaje związane z kultami religijnymi i kultem zmarłych, otaczanie zielenią miejsc uważanych za święte, grobowców, cmentarzy;potrzeba reprezentacji oraz zaspokojenie wrażeń estetycznych;potrzeba wypoczynku i spokoju;d) zagadnienia kultury i wychowania fizycznego (greckie gimnazja,rzymskie termy, urządzenia do igrzysk i sportu oraz innych rodzajówrozrywek):e) zamiłowania przyrodnicze;f) potrzeby związane z rozwojem nauk przyrodniczych (ogrody botaniczne);g) zamiłowania myśliwskie;h) potrzeby biologiczne oraz ogólnospołeczne.W krótkim przeglądzie zapoznamy się z cechami sztuki ogrodniczej, charakterystycznymi dla różnych kultur i okresów historycznych.