Tereny zielone

Tereny zielone - Wyznaczanie miejsc pod drzewa, krzewy i kwietniki

Podstawę do wyznaczania miejsc pod drzewa, krzewy i kwietniki stanowi część dokumentacji technicznej, zwana projektem obsadzenia.Podobnie jak rysunki robocze dla innych elementów, projekt obsa­dzenia jest zwymiarowany, tzn. na rysunku podane są odległości w licz­bach, co umożliwia naniesienie szczegółu na grunt.Wymiarowanie może opierać się na liniach pomiarowych (rzędne i odcięte), podobnie jak przy zdjęciach mierniczych, najczęściej jednak nawiązuje do urządzonych już w terenie szczegółów, jak drogi, place, pergole, baseny, budynki itp.Miejsca pod drzewa czy krzewy stojące poje­dynczo jako samotniki (solitery) wyznaczane są dokładnie. Przy wy­miarowaniu rzędów drzew potrzebne są w zasadzie długości wy­znaczające początek i kierunek tego rzędu, a także jeden raz podana odległość między poszczególnymi drzewami, jeżeli się ona powtarza. Przy nasadzeniach grupowych, nieregularnych wyznaczamy zwykle początek i koniec grupy i — ewentualnie — jej obrys za pomocą kilku charakterystycznych punktów. Poszczególne drzewa w grupie rozmiesz­czamy na oko, starając się zachować układ podany na rysunku. Wymaga to „dobrego oka", wczucia się w istotę projektu i doświadczenia. Przy rozmieszczeniu grupowym drzew i krzewów, a zwłaszcza drzew, które są głównym elementem plastycznym w terenach zielonych, pożądany jest udział autora projektu.Kontur skupiny krzewów wyznaczamy na gruncie podobnie jak kontur grupy drzew. Rozmieszczenie krzewów w Skupinach jest łatwiejsze ze względu na mniejsze odległości między poszczególnymi egzem­plarzami.Poza liczbami dotyczącymi wymiarów w projekcie podane są liczby określające gatunek (według spisu), liczbę roślin w grupie oraz rozstawęsadzenia, czyli odległości między roślinami, np. oznaczenie —— odczy­tamy następująco: w grupie mają być posadzone rośliny oznaczone w wykazie materiału roślinnego numerem 13, ma ich być 5 sztuk i mają znajdować się co 2 m.Najpierw wyznaczamy na gruncie miejsca dla drzew i sadzimy je. Ułatwiają nam one orientację w rozmieszczeniu krzewów.Wyznaczając rabaty z kilku gatunków roślin ozdobnych sadzo­nych nieregularnymi grupami, rysujemy kontury na gruncie zgodnie z planem i umieszczamy w każdym polu etykietkę z nazwą i liczbą okre­ślającą liczbę roślin.

Wstęp
Termin „tereny zieleni'' („tereny zielone") jest terminem nowym, zarówno pod względem brzmienia, jak i treści, dlatego też w odniesieniu do ubiegłych stuleci używać będziemy dla naszych zagadnień terminów takich, jak ogrodnictwo ozdobne czy sztuka ogrodnicza, jako najbardziej odpowiadających działowi ogrodnictwa, zajmującemu się w minionych czasach kształtowaniem ogrodów nieużytkowych.Nie można jednak zagadnień ogrodnictwa użytkowego całkowicie oddzielać od zagadnień zieleni. Niejednokrotnie zagadnienia te wiążą się ze sobą i zazębiają bardzo silnie, jak to zobaczymy w dalszym ciągu przeglądu historycznego.Zanim przejdziemy do omawiania zarysu historii ogrodów, wypada zastanowić się, jakie były przyczyny skłaniające człowieka do tworzenia ogrodów ozdobnych.Oto one:a) zwyczaje związane z kultami religijnymi i kultem zmarłych, otaczanie zielenią miejsc uważanych za święte, grobowców, cmentarzy;potrzeba reprezentacji oraz zaspokojenie wrażeń estetycznych;potrzeba wypoczynku i spokoju;d) zagadnienia kultury i wychowania fizycznego (greckie gimnazja,rzymskie termy, urządzenia do igrzysk i sportu oraz innych rodzajówrozrywek):e) zamiłowania przyrodnicze;f) potrzeby związane z rozwojem nauk przyrodniczych (ogrody botaniczne);g) zamiłowania myśliwskie;h) potrzeby biologiczne oraz ogólnospołeczne.W krótkim przeglądzie zapoznamy się z cechami sztuki ogrodniczej, charakterystycznymi dla różnych kultur i okresów historycznych.