Tereny zielone

Tereny zielone - Pielęgnowanie starych drzew

Stare drzewa są cenną ozdobą naszych parków, często stanowią pom­niki przyrody, dlatego otoczone są specjalną opieką i wymagają więk­szych starań w celu utrzymania ich jak najdłużej przy życiu.Każda rana, każde skaleczenie otwierają drogę bakteriom, grzybom i pasożytom, niszczącym tkanki drzewa. Dlatego też zauważone uszkodze­nie powinno być jak najprędzej opatrzone. Ranę należy najpierw staran­nie oczyścić z brudu, zdezynfekować 8procentowym siarczanem miedzi, a po przeschnięciu 10procentowym roztworem karboliny sadowniczej, po czym zasmarować jednym z następujących środków: maścią ogrodniczą, czystym pokostem lnianym, smołą drzewną lub 15—20procentową karboliną (lepsza jest maść ogrodnicza i pokost lniany). Smaruje się całą po­wierzchnię otwartej rany w celu zabezpieczenia przed wysychaniem. Jeśli powierzchnia ta jest bardzo duża, po zasmarowaniu ranę bandażu­jemy. Opatrunek taki należy zmieniać co roku do czasu całkowitego wy­gojenia rany.Nie leczone rany mogą być przyczyną wystąpienia próchnicy, która prowadzi do zniszczenia drzewa. W drzewie powstają otwory różnej wiel­kości zwane dziuplami. Aby przeciwdziałać dalszemu próchnieniu, dziuple należy oczyścić z próchna i zniszczonego drewna dłutkiem, skrobaczką i szczotką drucianą, zdezynfekować 5procentowym roztworem sarczanu miedzi, następnie 10procentową karboliną sadowniczą i zaplombować przez zalanie zaprawą cementową (w stosunku 1 : 3 lub 1:4). Dezynfekcję większych dziupli należy przeprowadzać 3—4 razy w odstępach 2—3ty­godniowych. Duże otwory zamurowujemy, dając na wierzch zaprawę cementową. Lepszym sposobem jest wypełnienie otworu odsianym gruzem ceglanym i zalanie cementem. Dla wzmocnienia plomby można wew­nątrz umieścić druty, pręty żelazne, a na zewnątrz przybić siatkę lub za­pleść otwór drutem, po czym powierzchnię zabetonować i starannie wy­gładzić do lica z drewnem. W niektórych wypadkach należy zastosować deskowanie aż do chwili stwardnienia betonu. Założoną plombę można pokryć farbą w celu zamaskowania łaty cementowej.Drzewo z bardzo dużymi otworami przed plombowaniem należy „ściągnąć" śrubami.Plombowanie trzeba przeprowadzić w polowie lata, aby przed zimą plomby mogły należycie wyschnąć.Cząsto spotykamy się z pęknięciami pnia nawet u zupełnie zdrowych drzew. Pęknięcia te spowodowane są zwykle przez mróz (listwy mrozowe) lub też powstają na widłowatym pniu, czy też głównych konarach na sku­tek ruchów wywołanych wiatrem. Te ostatnie pęknięcia tworzą się zwykle u nasady pni lub konaiów. Grube konary wiążemy tzw. chomątami, sprzęgłami i cybantami (rys. 117).

Wstęp
Termin „tereny zieleni'' („tereny zielone") jest terminem nowym, zarówno pod względem brzmienia, jak i treści, dlatego też w odniesieniu do ubiegłych stuleci używać będziemy dla naszych zagadnień terminów takich, jak ogrodnictwo ozdobne czy sztuka ogrodnicza, jako najbardziej odpowiadających działowi ogrodnictwa, zajmującemu się w minionych czasach kształtowaniem ogrodów nieużytkowych.Nie można jednak zagadnień ogrodnictwa użytkowego całkowicie oddzielać od zagadnień zieleni. Niejednokrotnie zagadnienia te wiążą się ze sobą i zazębiają bardzo silnie, jak to zobaczymy w dalszym ciągu przeglądu historycznego.Zanim przejdziemy do omawiania zarysu historii ogrodów, wypada zastanowić się, jakie były przyczyny skłaniające człowieka do tworzenia ogrodów ozdobnych.Oto one:a) zwyczaje związane z kultami religijnymi i kultem zmarłych, otaczanie zielenią miejsc uważanych za święte, grobowców, cmentarzy;potrzeba reprezentacji oraz zaspokojenie wrażeń estetycznych;potrzeba wypoczynku i spokoju;d) zagadnienia kultury i wychowania fizycznego (greckie gimnazja,rzymskie termy, urządzenia do igrzysk i sportu oraz innych rodzajówrozrywek):e) zamiłowania przyrodnicze;f) potrzeby związane z rozwojem nauk przyrodniczych (ogrody botaniczne);g) zamiłowania myśliwskie;h) potrzeby biologiczne oraz ogólnospołeczne.W krótkim przeglądzie zapoznamy się z cechami sztuki ogrodniczej, charakterystycznymi dla różnych kultur i okresów historycznych.