Tereny zielone
Tereny zielone - Nawierzchnie dróg
W terenach zieleni spotykamy następujące rodzaje nawierzchni dróg.Nawierzchnie ulepszone stabilizowane żwirem, gliną lub torfem stosujemy w założeniach typu leśnego, ogrodach działkowych, jak również na drogach o mniejszym znaczeniu komunikacyjnym.Najczęściej spotykanym umocnieniem dróg w terenach zieleni są nawierzchnie żwirowe na podkładzie ziemnym, żwirowym, tłuczniowym, żużlowym. Przy zastosowaniu grubszej warstwy podłoża i przy niewielkim nasileniu ruchu ten rodzaj nawierzchni nadaje się również dla komunikacji kołowej.Płyty kamienne lub betonowe są w częstym użyciu w parkach i ogrodach na drogach przelotowych i docelowych. Drogi płytowane są łatwo dostępne w czasie roztopów. Płyty układamy na styk systemem chodnikowym lub z pozostawieniem szczelin wypełnionych trawą lub płożącymi się bylinami. Ten sposób układania nawierzchni płytowej, poza znaczeniem użytkowym, posiada dużą wartość dekoracyjną.Drogi o nawierzchni betonowej służyć mogą dla ruchu pieszego i kołowego. Stosowane są rzadko i tylko w obiektach o dużym zainteresowaniu. Na drogi spacerowe tego rodzaju nawierzchnie się nie nadają, gdyż są zbyt twarde i męczące.Nawierzchnie bitumiczne stanowią jeden z najpraktyczniejszych rodzajów nawierzchni na drogach o dużym nasileniu ruchu. Ten typ nawierzchni jest coraz częściej u nas stosowany.Nawierzchnie trawnikowe na podkładzie ze żwiru, żużla lub tłucznia stosuje się w tych przypadkach, gdy zależy nam na tym, aby droga była mało widoczna, czasem jako place zabaw dla dzieci w ogrodach jordanowskich i dziecińcach.Na gruntach spoistych i nieprzepuszczalnych grubość nawierzchni np. żwirowotłuczniowej musi być większa. Tak, na przykład grubość umocnienia na gruntach przepuszczalnych wynosi 10—25 cm (przeciętnie ok. 17 cm), na gruntach nieprzepuszczalnych może dochodzić do 40 cm. Dla dróg o większym natężeniu ruchu warstwa umocnienia musi być grubsza aniżeli dla dróg mniej uczęszczanych. Materiał twardy, odporny na wpływy mechaniczne, wpływa redukująco na grubość warstwy umocnienia drogi.
Termin „tereny zieleni'' („tereny zielone") jest terminem nowym, zarówno pod względem brzmienia, jak i treści, dlatego też w odniesieniu do ubiegłych stuleci używać będziemy dla naszych zagadnień terminów takich, jak ogrodnictwo ozdobne czy sztuka ogrodnicza, jako najbardziej odpowiadających działowi ogrodnictwa, zajmującemu się w minionych czasach kształtowaniem ogrodów nieużytkowych.Nie można jednak zagadnień ogrodnictwa użytkowego całkowicie oddzielać od zagadnień zieleni. Niejednokrotnie zagadnienia te wiążą się ze sobą i zazębiają bardzo silnie, jak to zobaczymy w dalszym ciągu przeglądu historycznego.Zanim przejdziemy do omawiania zarysu historii ogrodów, wypada zastanowić się, jakie były przyczyny skłaniające człowieka do tworzenia ogrodów ozdobnych.Oto one:a) zwyczaje związane z kultami religijnymi i kultem zmarłych, otaczanie zielenią miejsc uważanych za święte, grobowców, cmentarzy;potrzeba reprezentacji oraz zaspokojenie wrażeń estetycznych;potrzeba wypoczynku i spokoju;d) zagadnienia kultury i wychowania fizycznego (greckie gimnazja,rzymskie termy, urządzenia do igrzysk i sportu oraz innych rodzajówrozrywek):e) zamiłowania przyrodnicze;f) potrzeby związane z rozwojem nauk przyrodniczych (ogrody botaniczne);g) zamiłowania myśliwskie;h) potrzeby biologiczne oraz ogólnospołeczne.W krótkim przeglądzie zapoznamy się z cechami sztuki ogrodniczej, charakterystycznymi dla różnych kultur i okresów historycznych.