Tereny zielone - NANOSZENIE PROJEKTU NA GRUNT

Pierwszą czynnością po ukończeniu robót porządkowych i wyrówna­niu terenu jest naniesienie planu (projektu) na grunt. Podkład do tej czynności stanowi projekt techniczny i rysunki robocze. Rysunki te są zwymiarowane, tzn., że podane są wszystkie liczby dane potrzebne do nanoszenia planu bez potrzeby używania podziałki.Nanoszenie planu odbywa się w trzech fazach.W fazie pierwszej wyznacza się granice terenu oraz układ dróg i placów z obrysami budynków.W fazie drugiej nanoszony zostaje plan ukształtowania terenu. Na terenie płaskim jest to, oczywiście, zbyteczne. Czynności związane z nanoszeniem planu ukształtowania opisane zostaną dokładniej przy omawianiu robót ziemnych.Trzecią fazą jest nanoszenie projektu obsadzenia.Wyznaczanie granic i układu dróg jest podstawową i zasadniczą czyn­nością przy nanoszeniu projektu na grunt. Musi być ono dokładnie wyko­nane, do układu dróg bowiem nawiązywać będą wszystkie pozostałe szcze­góły, jak ukształtowanie pionowe, usytuowanie elementów małej archi­tektury, rozmieszczenie hydrantów, punktów świetlnych itditd.Jeśli chodzi o granice terenu, przeważnie ustalane są one przez upo­ważnionego geodetę. Niekiedy dla ich wyznaczenia trzeba nawiązać do pewnych stałych punktów i linii, jak budynki, linie regulacyjne, graniczniki itp.Bez dokładnego rozeznania usytuowania granic nie wolno przystępo­wać do nanoszenia projektu na grunt.Nanoszenie układu dróg oraz granic są pracami geodezyjnymi, wobec czego w rozdziale tym pominięte zostają zasady ogólne tych czynności, natomiast należy zwrócić uwagę na pewne praktyczne szczegóły przy wy­konywaniu tych czynności.Pracownik, znający zasady miernictwa, za pomocą sprzętu, jaki w da­nej sytuacji jest mu potrzebny, nanosi osie dróg. Kołki wbijane na osiach dróg, a zwłaszcza ważniejsze punkty, np. na skrzyżowaniach, muszą być zabezpieczone, aby nie zginęły w czasie robót. Można np. wbijać je głę­biej, ustawiając obok nich tzw. świadki, tj. dodatkowe kołki dość wysoko wystające nad ziemią i wyraźnie widoczne. Służą one do ustalenia położe­nia właściwego kołka. Pracowników zatrudnionych na placu budowy obowiązuje ustawienie świadka z powrotem w razie jego przewrócenia.Szerokości dróg wyznacza się w miarę potrzeby, w toku prac przed budową dróg, mianowicie przed wybieraniem koryta i ustalaniem brze­gów trawnika. Do wyznaczania szerokości służy łata, której środek ozna­czony jest zerem.Od zera w jedną i drugą stronę odłożone są odcinki, odpowiadające połowie szerokości projektowanych na danym obszarze dróg. Układając łatę prostopadle do osi drogi tak, by punkt zerowy znajdował się na kołku wyznaczającym oś, kołkujemy punkty wyznaczające nam szerokość drogi według odcinków oznaczonych na łacie.Trzecią z kolei fazę stanowi nanoszenie na grunt planu obsadzenia. Miejsce pod drzewa i pojedyncze krzewy wyznaczamy kołkami. Dla orientacji dobrze jest drzewa, zwłaszcza drzewa pienne, wyznaczać od ra­zu za pomocą pali. Skupiny krzewów nanosimy przez wyznaczanie ich zarysu, a rozmieszczenie poszczególnych krzewów wykonane będzie póź­niej zgodnie z planem.Podobnie postępujemy przy nanoszeniu rabat bylinowych. Na grun­cie oznacza się podział rabaty według planu, a na poszczególnych po­wierzchniach umieszczamy etykiety z numerem lub nazwą rośliny.Linię rowku dla żywopłotu wyznaczają nam kołki.Kwietniki o regularnych zarysach wyznaczamy kołkami, a przyskomplikowanych kształtach o różnych krzywiznach pomagamy sobie sznurem, za pomocą którego możemy wykonać obrys żądanej figury. Do wyznaczania szczegółów kwietników kobiercowych sporządza się specjal­ne szablony. Kwietniki dywanowe można też nanosić metodą siatkową przez przeniesienie rysunku na odpowiednio powiększoną siatkę wyzna­czoną na gruncie.