Tereny zielone - Murki oporowe i kwiatowe

Na terenie zróżnicowanym pod względem wysokości możemy stoso­wać pochylnie, skarpy lub murki oporowe, podtrzymujące poszczególne tarasy (rys. 101). Rozróżniamy tutaj właściwe mury oporowe (lity mur),wykonywane sposobem budowlanym (rys. 101), oraz tzw. murki kwiato­we układane z kamienia na sucho, czyli z użyciem ziemi zamiast zaprawy murarskiej, lub częściowo spajane zaprawą cementową, ze szczelinami wypełnionymi ziemią, w której rosną rośliny skalne.Właściwe mury oporowe mają fundament sięgający do granicy zamarzania (100—120 cm). Wykonywane są z kamienia, betonu lub klin­kieru. Nie można ich budować na nie ustabilizowanym nasypie. Przy wy­sokościach ponad 1 m grubość muru powinna być obliczona przez staty­ka. Tego rodzaju mur wykonuje wykwalifikowany murarz (przy znacz­nych wysokościach — pod nadzorem technicznym).Dla murków kwiatowych — zależnie od ich wysokości — stosuje­my płytki fundament (20—30 cm przy murkach do 80 cm wysokości; do 50 cm przy wyższych — 120—150 cm) na podłożu ustabilizowanym przez ubicie lub zalanie wodą. Większą trwałość wysokiego muru zapew­nia fundament betonowy lub gruzobetonowy.Na terenie o wysokim poziomie wód gruntowych lub na pochyłościach, gdzie zachodzi możliwość podmycia, należy zastosować warstwę gruzu albo sączki drenarskie.Grubość murku zależna jest od jego wysokości; przy wysokości 80—100 cm grubość powinna wynosić 20—30 cm; murki wyższe muszą być odpowiednio grubsze.Zwykle unikamy budowania wysokich murków kwiatowych, stosu­jąc raczej wąskie tarasy, obsadzone bylinami.Materiał do budowy murku stanowić może kamień różnego kształtu i pochodzenia, a nawet złom betonowy. Od stosowanego materia­łu zależy, oczywiście, faktura murku. Układanie murku niskiego z dużych kamieni jest najprostsze; większe kamienie układamy równo przy sznu­rze, uzupełniając szczeliny między nimi mniejszymi kamieniami. W wy­padku murków wyższych dla zmniejszenia naporu ziemi ściana murku powinna być odchylona od pionu co najmniej 7—8 cm na 1 m wysokoś­ci w kierunku wyżej położonego terenu. Szczeliny między kamieniami nie powinny się znajdować na jednej linii (rys. 102). W pewnych odstę­pach umieszczamy dłuższe kamienie, wiążące murek z zapleczem. Dla wzmocnienia konstrukcji wiążemy częściowo murek zaprawą cementową (przy większych wysokościach). Podobnie jak zaprawą, wypełniamyszczeliny między kamieniami mieszanką z ziemi próchnicznej, gliny i tor­fu. Ponieważ zaplecze murku stanowi podłoże dla roślin posadzonych w szczelinach, wypełniamy je żyzną ziemią z dodatkiem kompostu i torfu.Dla nawodnienia wskazane jest umieszczanie co 1—2 m rurek ce­mentowych lub kamionkowych o niewielkim świetle, zagłębiając je do 1/3—2/3 głębokości murku; przez rurki te można podlewać głębsze war­stwy ziemi.