Tereny zielone

Tereny zielone - ŁAWKI OGRODOWE

Ławki ogrodowe należą do najpowszechniej stosowanego sprzętu na terenach zieleni. Ze względu na przeznaczenie, ławki powinny być nie tylko estetyczne, ale i wygodne do siedzenia. Na przykład ławki wykona­ne całkowicie z kamienia mogą stanowić ciekawy obiekt małej architektu­ry, ale do siedzenia nie nadają się. Ławka musi być mocna. Zbytnia osz­czędność materiału lub nieodpowiednia konstrukcja sprawiają, że ławka niszczy się bardzo prędko, co powoduje w konsekwencji zwiększone koszty konserwacji i amortyzacji.Rys. 109. Ławki drew­niane na konstrukcji z rur metalowychIstnieje wiele rodzajów i typów ławek ogrodowych: od najprostszych do najbardziej wyszukanych. Wybór typu ławki zależy od warunków, w jakich ją zastosujemy. Ławki mogą być stałe i przenośne. Ławki stałe mają podstawy kamienne (rzadziej) lub betonowe, czasem z klinkieru lub cegły. Powszechnie stosowane są ławki drewniane z oparciem lub bezoparcia, z podstawami betonowymi. Części drewniane są przymocowane śrubami, co pozwala na ich wymianę i ewentualnie na zdejmowanie ich na okres zimowy. Podstawy wykonane ze zbrojonego betonu wpuszcza­ne są w ziemię na głębokość 50—70 cm. Coraz częściej spotykamy ławki betonowodrewniane z oparciami wykonane według ciekawych i odznacza­jących się estetycznym wyglądem wzorów.Wśród ławek przenośnych rozróżniamy dwa rodzaje: wykonane cał­kowicie z drewna oraz z konstrukcją żelazną. Drewniane są mniej trwałe, a ponadto zużywa się na ich produkcję jeden z najcenniejszych materia­łów — drewno. Coraz większe zastosowanie mają ławki o konstrukcji że­laznej. Konstrukcja z rur lub profilowanego żelaza nie jest zbyt ciężka, a części drewniane (listwy lub deski) można łatwo wymieniać w razie zniszczenia (rys. 108 i 109).Czasem, np. gdy chodzi o zestrojenie architektury ławki z innym elementem architektury, wykonuje się ławki według specjalnego pro­jektu (rys. 110).W niektórych warunkach, np. w parkach leśnych, możemy zastoso­wać bardzo prymitywny rodzaj ławki — przepołowiony bal położony na klockach.

Wstęp
Termin „tereny zieleni'' („tereny zielone") jest terminem nowym, zarówno pod względem brzmienia, jak i treści, dlatego też w odniesieniu do ubiegłych stuleci używać będziemy dla naszych zagadnień terminów takich, jak ogrodnictwo ozdobne czy sztuka ogrodnicza, jako najbardziej odpowiadających działowi ogrodnictwa, zajmującemu się w minionych czasach kształtowaniem ogrodów nieużytkowych.Nie można jednak zagadnień ogrodnictwa użytkowego całkowicie oddzielać od zagadnień zieleni. Niejednokrotnie zagadnienia te wiążą się ze sobą i zazębiają bardzo silnie, jak to zobaczymy w dalszym ciągu przeglądu historycznego.Zanim przejdziemy do omawiania zarysu historii ogrodów, wypada zastanowić się, jakie były przyczyny skłaniające człowieka do tworzenia ogrodów ozdobnych.Oto one:a) zwyczaje związane z kultami religijnymi i kultem zmarłych, otaczanie zielenią miejsc uważanych za święte, grobowców, cmentarzy;potrzeba reprezentacji oraz zaspokojenie wrażeń estetycznych;potrzeba wypoczynku i spokoju;d) zagadnienia kultury i wychowania fizycznego (greckie gimnazja,rzymskie termy, urządzenia do igrzysk i sportu oraz innych rodzajówrozrywek):e) zamiłowania przyrodnicze;f) potrzeby związane z rozwojem nauk przyrodniczych (ogrody botaniczne);g) zamiłowania myśliwskie;h) potrzeby biologiczne oraz ogólnospołeczne.W krótkim przeglądzie zapoznamy się z cechami sztuki ogrodniczej, charakterystycznymi dla różnych kultur i okresów historycznych.