Tereny zielone
Tereny zielone - Drogi i place o nawierzchni betonowej (ażurowej) na podłożu z piasku łub ziemi
Na gruntach piaszczystych wykonuje się koryto na głębokość 22 cm. Na wyrównane dno koryta daje się podłoże piaskowe, którego grubość po ubiciu na mokro powinna wynosić 15 cm. Po założeniu deskowaniazgodnie z zaprojektowanym profilem drogi rozściela się na podłożu beton, zagęszczając go przez ubijanie, a następnie wygładza się nawierzchnię przy pomocy packi (rys. 80). Nawierzchnię pokrywa się cienką warstwą piasku i utrzymuje w stanie wilgotnym (przez spryskiwanie) przez 10 dni, po czym oczyszcza się nawierzchnię z piasku, a szczeliny wypełnione ziemiąobsiewa się trawą. Deskowanie można zdjąć nie wcześniej jak po 12 godzinach od zakończenia betonowania przy temperaturze otoczenia powyżej + 10°, a po 24 godzinach przy temperaturze niższej. Aby masa betonowa łatwo odchodziła od desek, przed założeniem smarujemy je oliwą lub heblujemy i okładamy papierem pakowym.Kruszywo powinno być starannie przechowywane i w stanie czystym używane do wyrobu betonu. Mieszanie betonu przy robotach większych powinno być mechaniczne, przy mniejszych — ręczne.Masa betonowa musi być ułożona w deskowaniu w takim czasie, aby wszystkie czynności związane z transportem masy, ułożeniem i zagęszczeniem oraz wykończeniem płyty mogły być ukończone przed początkiem wiązania masy betonowej.Bez podgrzewania nie możemy prowadzić betonowania dróg w temperaturze poniżej +5°.Układanie masy betonowej na podłożu z ziemi dopuszczalne jest tylko przy przepuszczalnym gruncie. Po wyrównaniu, zwilżeniu wodą i ubiciu dna koryta układamy beton w sposób wyżej opisany.
Termin „tereny zieleni'' („tereny zielone") jest terminem nowym, zarówno pod względem brzmienia, jak i treści, dlatego też w odniesieniu do ubiegłych stuleci używać będziemy dla naszych zagadnień terminów takich, jak ogrodnictwo ozdobne czy sztuka ogrodnicza, jako najbardziej odpowiadających działowi ogrodnictwa, zajmującemu się w minionych czasach kształtowaniem ogrodów nieużytkowych.Nie można jednak zagadnień ogrodnictwa użytkowego całkowicie oddzielać od zagadnień zieleni. Niejednokrotnie zagadnienia te wiążą się ze sobą i zazębiają bardzo silnie, jak to zobaczymy w dalszym ciągu przeglądu historycznego.Zanim przejdziemy do omawiania zarysu historii ogrodów, wypada zastanowić się, jakie były przyczyny skłaniające człowieka do tworzenia ogrodów ozdobnych.Oto one:a) zwyczaje związane z kultami religijnymi i kultem zmarłych, otaczanie zielenią miejsc uważanych za święte, grobowców, cmentarzy;potrzeba reprezentacji oraz zaspokojenie wrażeń estetycznych;potrzeba wypoczynku i spokoju;d) zagadnienia kultury i wychowania fizycznego (greckie gimnazja,rzymskie termy, urządzenia do igrzysk i sportu oraz innych rodzajówrozrywek):e) zamiłowania przyrodnicze;f) potrzeby związane z rozwojem nauk przyrodniczych (ogrody botaniczne);g) zamiłowania myśliwskie;h) potrzeby biologiczne oraz ogólnospołeczne.W krótkim przeglądzie zapoznamy się z cechami sztuki ogrodniczej, charakterystycznymi dla różnych kultur i okresów historycznych.