Tereny zielone - Drogi gruntowe

Drogami gruntowymi nazywamy drogi, których nawierzchnię stanowi grunt naturalny. Drogi gruntowe dzielimy na:gruntowe nie ulepszone, to znaczy takie drogi, na których przepro­wadzane są tylko roboty, mające na celu otrzymanie prawidłowego pro­filu drogi, zarówno poprzecznego jak i podłużnego.gruntowe stabilizowane, na nawierzchnię których stosujemy do ziemi rodzimej domieszkę żwiru lub gliny, jak również lepiszcza (jak ce­ment i smoła), które nadają nawierzchni większą trwałość oraz odpor­ność na działanie wody.Drogi gruntowe nie ulepszone. Drogi tego typu stosujemy przede wszystkim na gruntach przepuszczalnych i to w miejscach, gdzie nie ma nasilonego ruchu. Budowa takiej drogi polega na odcięciu brzegu (tzw. kantu) i wyrzuceniu poza drogę ziemi wybranej na skutek profilowania. Nawierzchnię wyrównujemy szuflą, a następnie wałujemy.Drogi gruntowe nie ulepszone są nietrwałe i wymagają ciągłej konserwacji, polegającej na wyrównywaniu nawierzchni i niszczeniu chwastów.Drogi gruntowe stabilizowane. Tak piasek jak i glina nie stanowią dobrej nawierzchni. Uciążliwość nawierzchni piaszczystej wynika z braku spoistości piasku. Na gruntach gliniastych i ilastych nawierzchnia w stanie suchym jest twarda i łatwo pyląca, a pod wpływem wilgoci staje się miękka i grząska.Przy budowie drogi gruntowej o ulepszonej nawierzchni, czyli drogi stabilizowanej, stosujemy mieszankę, której głównym składnikiem jest grunt naturalny. Ustalenie mieszanki polega na dobraniu takiej do­mieszki, która łącznie z ziemią rodzimą da nam nawierzchnię pozba­wioną wad, jakie miałaby droga zbudowana tylko z ziemi rodzimej. Przy odpowiednio dobranej proporcji poszczególnych składników otrzymuje się tzw. optymalne mieszanki piaszczystogliniaste o właściwej spoistości i elastyczności przy dowolnej wilgotności.Zasada tworzenia mieszanek polega na tym, że drobne cząstki wraz z cząstkami pyłowymi gliny wypełniają puste przestrzenie między więk­szymi ziarnami piasku. Nadmiar jednego z tych składników powoduje wy­stępowanie wady charakterystycznej dla danego składnika. Toteż przy poważniejszych robotach stabilizacji dróg dozowanie dodatku do gruntu naturalnego ustala się na drodze laboratoryjnej. Przy mniejszych robo­tach, a takie głównie występują przy urządzaniu terenów zieleni, mie­szankę tę sporządzamy na miejscu drogą kolejnych prób. Drogi budowane na gruncie piaszczystym stablizować będziemy dodatkiem torfu lub gliny. Spoistość gruntu zmeliorujemy przez napiaskowanie lub nażwirowanie.Stabilizację dróg wykonywać będziemy następująco:Profilujemy drogę jak przy nawierzchniach gruntowych nie ulepszo­nych z nieznacznym pogłębieniem. Na wzruszoną (broną, norkrosem) i roz­drobnioną powierzchnię łożyska drogi rozścielamy warstwę stabilizującą na grubość 3—5 cm, mieszając dokładnie z podłożem przy pomocy brony, a na małych odcinkach — grabiami. Po wyrównaniu profilu i spryskaniu nawierzchni, mocno ją wałujemy. Niewielki dodatek cementu w mieszance wpływa dodatnio na trwałość stabilizowanej drogi.Do stabilizacji można także stosować cement łub smołę.Cementem można ulepszać każdy rodzaj gruntu z tym, że ilość doda­wanego cementu jest tym większa, im więcej w gruncie znajduje się czę­ści gliniastych i pyłowych. Nawierzchnia ulepszona cementem jest o wie­le trwalsza od ulepszonej nawierzchni piaszczystogliniastej.Podobnie jak przy stosowaniu mieszanki piaszczystogliniastej czy przy ulepszaniu nawierzchni cementem, również i stabilizacja smołą po­lega na odpowiednim wymieszaniu gruntu i wałowaniu mieszanki. Smoła stosowana do stabilizacji musi być rzadka odznaczająca się małą lepkością.Dwa ostatnie sposoby, tzn. stabilizacja cementem i smołą, są kosztow­niejsze (stabilizacja smołą stosowana jest bardzo rzadko). Dlatego też przy podejmowaniu tego rodzaju prac w większym zakresie laboratoryjne usta­lenie dozowania smoły czy cementu jest nieodzowne.