Tereny zielone
Tereny zielone - Architektura a roślina
Roślina jest plastycznym uzupełnieniem elementów architektury ogrodowej. Zieleń dyskretnie maskuje obiekty, których z pewnych względów nie chcemy przed widzem odsłaniać, inne zaś obiekty podkreśla.Wierzba „płacząca" przy basenie tworzy z nim np. jedną kompozycyjną całość.Element architektury o jasnej barwie wyraziściej przedstawiać się będzie na tle ciemnej zieleni i odwrotnie; dla pomnika wykonanego z materiału o ciemnym zabarwieniu zastosujemy jako tło jasną zieleń. Zwykle elementy o przeciwstawnych cechach podkreślają się wzajemnie (prawo .kontrastu); jest to często uwzględniane przy projektowaniu terenów zielonych, trzeba jednak pamiętać o zachowaniu umiaru (rys. 54, 55).Rośliny pnące na murze łagodzą surowość tego muru, zastosowane jednak w nadmiarze — zniekształcają, a nawet całkiem mogą zakryć ciekawe kształty elementu architektonicznego. Pomnik małych rozmiarów umieszczony wśród dużego kwietnika „zginie"; dla uplastycznienia pomnika należy stosować kwietnik o odpowiednich do niego wymiarach, (rys. 55).Również trawnik, jego wielkość i jakość odgrywa w zestwieniu z architekturą niemałą rolę.Ogrodnik musi mieć, oprócz znajomości podstawowych zasad z zakresu plastyki, wiele własnego wyczucia, którym powinien się kierować zestawiając element roślinny z elementem architektonicznym.Obserwacja istniejących przykładów jest najlepszą szkołą zdobywania umiejętności operowania rośliną jako elementem plastycznym.Rys. 55. Dla uplastycznienia pomnika należy stosować kwietnik o odpowiednich rozmiarachProjektowanie obiektów terenów zieleni w większym zakresie jest, sztuką wymagającą wiele studiów oraz wrodzonych zdolności kompozycyjnych. Niemniej każdy technik ogrodnik powinien mieć pewien ich zasób wiadomości z tego zakresu tak dla wykorzystania ich przy projektowaniu pomniejszych obiektów, jak i poszerzania wiedzy ogólnej.
Termin „tereny zieleni'' („tereny zielone") jest terminem nowym, zarówno pod względem brzmienia, jak i treści, dlatego też w odniesieniu do ubiegłych stuleci używać będziemy dla naszych zagadnień terminów takich, jak ogrodnictwo ozdobne czy sztuka ogrodnicza, jako najbardziej odpowiadających działowi ogrodnictwa, zajmującemu się w minionych czasach kształtowaniem ogrodów nieużytkowych.Nie można jednak zagadnień ogrodnictwa użytkowego całkowicie oddzielać od zagadnień zieleni. Niejednokrotnie zagadnienia te wiążą się ze sobą i zazębiają bardzo silnie, jak to zobaczymy w dalszym ciągu przeglądu historycznego.Zanim przejdziemy do omawiania zarysu historii ogrodów, wypada zastanowić się, jakie były przyczyny skłaniające człowieka do tworzenia ogrodów ozdobnych.Oto one:a) zwyczaje związane z kultami religijnymi i kultem zmarłych, otaczanie zielenią miejsc uważanych za święte, grobowców, cmentarzy;potrzeba reprezentacji oraz zaspokojenie wrażeń estetycznych;potrzeba wypoczynku i spokoju;d) zagadnienia kultury i wychowania fizycznego (greckie gimnazja,rzymskie termy, urządzenia do igrzysk i sportu oraz innych rodzajówrozrywek):e) zamiłowania przyrodnicze;f) potrzeby związane z rozwojem nauk przyrodniczych (ogrody botaniczne);g) zamiłowania myśliwskie;h) potrzeby biologiczne oraz ogólnospołeczne.W krótkim przeglądzie zapoznamy się z cechami sztuki ogrodniczej, charakterystycznymi dla różnych kultur i okresów historycznych.